به مجموعه تولید سیم حریر و همراز خوش آمدید

پیدایش ویولن یکی از جذاب‌ترین داستان‌ها در دنیای موسیقی است، این ساز حاصل قرن‌ها تغییر و تکامل از شرق به غرب است بسیاری از مورخان معتقدند ریشه اصلی سازهای آرشه‌ای به *شرق و کشورهای عربی برمی‌گردد. ساز «رباب» (Rebab) که در ایران و دنیای اسلام رواج داشت، یکی از جدی‌ترین اجداد ویولن است. این ساز از طریق تجارت و جنگ‌های صلیبی به اسپانیا و اروپا رفت و در آنجا تغییر شکل داد.
در اروپا، رباب به سازهایی مثل «ربک» (Rebec) و «فیدل» تبدیل شد. این سازها در ابتدا ۳ سیم داشتند و بدنه آن‌ها از یک تکه چوب تراشیده می‌شد. کم‌کم ساز دیگری به نام «لیرا دا براچو» (Lira da braccio) در قرن پانزدهم ظاهر شد که شکل بدنه‌اش شباهت زیادی به ویولن‌های امروزی داشت.
ویولنی که ما امروز می‌شناسیم (با ۴ سیم و سوراخ‌های f شکل)، در اوایل دهه ۱۵۰۰ میلادی در شمال ایتالیا متولد شد. دو شهر «برشا» و «کرمونا» قطب این تحول بودند.
- گاسپارو داسالو: بسیاری او را مخترع شکل نهایی ویولن می‌دانند.
- آندره‌آ آماتی: او بود که استانداردهای دقیق ساخت و ابعاد ویولن را تعیین کرد. آماتی مدرسه‌ای در کرمونا تاسیس کرد که بعداً بزرگانی مثل استرادیواری و گوارنری از دل آن بیرون آمدند.
در اواخر قرن ۱۷ و اوایل قرن ۱۸، آنتونیو استرادیواری* در ایتالیا تغییراتی در انحنا و ضخامت چوب ایجاد کرد که صدای ویولن را به اوج قدرت و شفافیت رساند. جالب است بدانید با گذشت ۳۰۰ سال و پیشرفت علم، هنوز کسی نتوانسته است ویولنی بسازد که صدای آن دقیقاً مثل ویولن‌های استرادیواری باشد. از حدود سال ۱۵۵۰ میلادی تا امروز، ساختار کلی ویولن تقریباً هیچ تغییر بزرگی نکرده است؛ این نشان‌دهنده تکامل کامل مهندسی این ساز در آن دوران است.